Dziczyzna wraca do łask

Zapomniana przez wielu, kojarzona z zamierzchłymi czasami i wystawnymi ucztami, dziczyzna z impetem powraca na nasze stoły. To już nie tylko rarytas dla koneserów, ale coraz częściej świadomy wybór osób poszukujących naturalnych, zdrowych i ekologicznych produktów. Odkryjmy razem, dlaczego mięso z leśnych ostępów przeżywa swój renesans i jak włączyć je do codziennej diety, by cieszyć się jego wyjątkowym smakiem i właściwościami.

Dlaczego warto sięgnąć po dziczyznę?

W dobie masowej produkcji żywności, dziczyzna jawi się jako oaza naturalności. Zwierzęta żyjące na wolności odżywiają się tym, co oferuje im las – ziołami, pędami, owocami leśnymi. Ich dieta jest w pełni naturalna, co bezpośrednio przekłada się na jakość mięsa. To właśnie dlatego dziczyzna jest wolna od antybiotyków, hormonów wzrostu i sztucznych pasz. Jest to produkt w stu procentach ekologiczny, pozyskiwany w ramach zrównoważonej gospodarki łowieckiej, która dba o równowagę w ekosystemie.

Wartości odżywcze na pierwszym miejscu

Mięso dzikich zwierząt to prawdziwa skarbnica wartości odżywczych. Charakteryzuje się przede wszystkim:

• Wysoką zawartością białka: Jest ono łatwo przyswajalne i stanowi doskonały budulec dla organizmu.
• Niską kalorycznością: Dziczyzna jest znacznie chudsza niż większość mięs hodowlanych, co czyni ją idealnym wyborem dla osób dbających o linię.
• Bogactwem składników mineralnych: Znajdziemy w niej żelazo, magnez, fosfor i potas w dawkach znacznie przewyższających te w wieprzowinie czy drobiu.
• Obecnością witamin z grupy B: Niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego.

Poznaj najpopularniejsze rodzaje dziczyzny

Świat dziczyzny jest niezwykle różnorodny. Każdy gatunek oferuje inne doznania smakowe, a poznanie ich specyfiki jest kluczem do kulinarnych sukcesów. Oto krótki przewodnik po najczęściej spotykanych rodzajach:

1. Dzik: Jego mięso ma ciemną barwę i wyrazisty, leśny aromat. Jest stosunkowo tłuste (w porównaniu do innej dziczyzny), co czyni je soczystym i idealnym na pieczenie, gulasze oraz domowe wędliny. Ciekawostka: smak mięsa dzika może się różnić w zależności od tego, czym żywił się w danym sezonie!
2. Sarna i jeleń: To arystokracja wśród dziczyzny. Mięso jest niezwykle delikatne, kruche i chude. Ma subtelny, lekko słodkawy smak. Doskonale nadaje się na steki, pieczenie w niskiej temperaturze (metodą sous-vide) oraz tatara.
3. Zając: Ciemne, zwarte mięso o intensywnym, charakterystycznym smaku. Tradycyjnie wykorzystywane do przygotowania pasztetów i potrawek, często w towarzystwie gęstych, śmietanowych sosów.
4. Bażant: Mięso tego ptaka jest delikatne i nieco suche, dlatego wymaga odpowiedniego przygotowania, np. owinięcia boczkiem podczas pieczenia. Jego smak jest bardziej wyrazisty niż kurczaka, co czyni go wykwintnym daniem głównym.

Jak przygotować dziczyznę krok po kroku?

Przygotowanie dziczyzny wcale nie musi być trudne, ale wymaga znajomości kilku podstawowych zasad. Najważniejszym etapem, którego nigdy nie należy pomijać, jest odpowiednie przygotowanie mięsa przed obróbką termiczną.

Kluczowe jest marynowanie

Dziczyzna, zwłaszcza z starszych osobników, może być twarda. Marynowanie nie tylko nadaje jej głębi smaku i aromatu, ale przede wszystkim kruszy włókna mięśniowe, sprawiając, że mięso staje się delikatne i soczyste. Klasyczna marynata bazuje na czerwonym winie, occie winnym lub maślance z dodatkiem ziół (jałowiec, tymianek, rozmaryn, liść laurowy) oraz warzyw korzeniowych. Mięso powinno spędzić w marynacie od 24 godzin do nawet kilku dni w chłodnym miejscu.

Wybór odpowiedniej techniki

Ze względu na niską zawartość tłuszczu, dziczyzna łatwo może stać się sucha. Dlatego najlepiej sprawdzają się metody powolnej obróbki cieplnej w niższych temperaturach. Duszenie, pieczenie pod przykryciem czy gotowanie metodą sous-vide to techniki, które gwarantują zachowanie soczystości. Krótkie smażenie na mocno rozgrzanej patelni jest z kolei idealne dla delikatnych kawałków, takich jak polędwica z sarny czy steki z jelenia.

Z czym podawać dziczyznę?

Dziczyzna kocha towarzystwo leśnych i jesiennych smaków. Doskonale komponuje się z grzybami, jałowcem, sosem żurawinowym lub borówkowym. Jako dodatek świetnie sprawdzą się pieczone warzywa korzeniowe (pasternak, seler, buraki), kasze (gryczana, pęczak) oraz kluski śląskie czy kopytka. To połączenie smaków, które przenosi nas prosto do serca lasu.