Między sukcesem a szczęściem, wyznanie pracoholiczki

Czy pędzisz za kolejnymi sukcesami, czując, że szczęście wciąż Ci umyka? Moja historia, jako byłej pracoholiczki, to świadectwo cienkiej granicy między ambicją a obsesją, a także drogowskaz do odnalezienia prawdziwej radości, która często czeka poza biurowym krzesłem.

Czym jest pracoholizm?

Wiele osób myli pracoholizm z ciężką pracą czy zaangażowaniem. Różnica jest jednak kluczowa. Podczas gdy ciężka praca wynika z motywacji i pasji, pracoholizm to kompulsywna potrzeba ciągłego wykonywania zadań, często kosztem zdrowia, relacji i innych sfer życia. To uzależnienie od pracy, napędzane wewnętrzną presją, lękiem przed porażką lub potrzebą kontroli.

Pułapka niekończącej się pracy

Początkowo, praca pochłaniała mnie całkowicie, dając poczucie sensu i wartości. Każdy sukces – awans, pochwała, zrealizowany projekt – był jak paliwo. Jednak szybko okazało się, że to studnia bez dna. Zamiast satysfakcji, pojawiała się potrzeba jeszcze większego wysiłku. Dnie zlewały się w tygodnie, a wolny czas stał się luksusem, na który nie mogłam sobie pozwolić.

Cena, jaką płacimy za sukces

Kiedyś myślałam, że sukces zawodowy jest jednoznaczny ze szczęściem. Nic bardziej mylnego. Cena, jaką płaciłam za "karierę marzeń", była ogromna.

• Zdrowie fizyczne: chroniczne zmęczenie, problemy ze snem, bóle głowy, zaniedbanie aktywności fizycznej.
• Zdrowie psychiczne: ciągły stres, stany lękowe, poczucie wypalenia, a nawet depresja.
• Relacje: oddalenie od rodziny i przyjaciół, brak czasu na pielęgnowanie związków, poczucie samotności.
• Zaniedbanie siebie: brak hobby, pasji, momentów relaksu i odpoczynku.

Pamiętam moment, gdy zorientowałam się, że nie pamiętam, kiedy ostatnio przeczytałam książkę dla przyjemności. To był alarm.

Zdrowie na drugim planie

W pogoni za kolejnymi celami, ignorowałam sygnały wysyłane przez moje ciało i umysł. Praca stała się moją tożsamością, a odpoczynek – oznaką słabości. Ironia polegała na tym, że im więcej pracowałam, tym mniej efektywna się stawałam, a moje szczęście było coraz bardziej iluzoryczne.

Droga do odnalezienia równowagi

Zmiana nie nastąpiła z dnia na dzień. To był długi proces, wymagający świadomej decyzji i konsekwencji. Oto kroki, które pomogły mi odzyskać kontrolę:

1. Ustalenie granic: Nauczyłam się mówić "nie" dodatkowym zadaniom po godzinach i wyznaczyłam konkretne pory na pracę i odpoczynek. Praca kończy się o 17:00 – to stała zasada.
2. Priorytetyzacja: Zamiast robić wszystko, skupiłam się na najważniejszych zadaniach, delegując lub eliminując resztę.
3. Samopielęgnacja: Włączyłam do codziennego planu aktywność fizyczną, medytację i czas na hobby. To nie luksus, a konieczność.
4. Odbudowa relacji: Świadomie poświęcałam czas bliskim, planując wspólne aktywności i rozmowy.
5. Poszukiwanie wsparcia: Rozmowa z terapeutą pomogła mi zrozumieć korzenie mojego pracoholizmu i wypracować zdrowsze mechanizmy.

To nie znaczy, że przestałam być ambitna. Po prostu zmieniłam definicję sukcesu.

Zdefiniuj swój własny sukces

Sukces to nie tylko cyfry na koncie czy tytuł na wizytówce. To także spokój ducha, zdrowie, spełnione relacje i czas na to, co naprawdę kochamy. Prawdziwe szczęście nie jest celem, do którego pędzimy, ale sposobem, w jaki żyjemy każdą chwilę. Moje wyznanie to zaproszenie do refleksji: czy w pogoni za zawodowymi osiągnięciami nie tracisz z oczu tego, co w życiu najważniejsze? Odwagi, by zwolnić i odnaleźć swoje własne "między sukcesem a szczęściem".